فقط همین الان لذت ببر

کاش چون پاییز بودم کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد میشد

آسمان سینه ام پر درد می شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد

اشکهایم همچو باران
دامنم را رنگ می زد

وه چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من می خواند شعری آسمانی
در کنار قلب عاشق شعله میزد

در شرار آتش دردی نهانی
نغمه من

همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته

پیش رویم
چهره تلخ زمستان جوانی

پشت سر
آشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم  کاش چون پایز بودم

 پیدا کردن دو نفر خیلی سخته , یکی کسی که درکت کنه و دومی کسی که بدونه کجای کمرت میخاره.

آدما سه دسته‌ان:
1. اونایی که می‌پرسن حقوق‌ات چه‌قدره؟
2. اونایی که می‌پرسن چرا ازدواج نکردی؟
3. آدما

لاک زدن دخترا :
دست چپ ؛ اثر استاد فرشچیان
دست راست ؛ سارا 5 ساله از تهران

دختره نوشته دوست داشتم اگر قرار بود شئ باشم، قلم می شدم. اگر قرار بود حیوان می شدم
عقاب می شدم. اگر قرار بود حس می شدم، محبت می شدم…
یکی نی بگه اگه قرار بود آدم میشدی چی میشدی؟؟

هر چه انسان تر باشیم زخمها عمیق تر خواهند بود..هر چه بیشتر دوست بداریم بیشتر

غصه خواهیم داشت..بیشتر فراق خواهیم کشید.. و تنهایی هایمان بیشتر خواهد شد..

شادی ها لحظه ای و گذرا هستند..شاید خاطرات بعضی از انها تا ابد در یاد بماند ..اما رنج ها

داستانش فرق میکند.. تا عمق وجود ادم رخنه میکند.. و ما هر روز با انها زندگی میکنیم..

انگار که این خاصیت "انسان" بودن است...

خیزید و خز آرید که هنگام خزان است
باد خنک از جانب خوارزم وزان است

آن برگ رزان بین که بر آن شاخ رزان است
گویی به مثل پیرهن رنگ رزان است

دهقان به تعجب سر انگشت گزان است
کاندر چمن و باغ نه گل ماند و نه گلنار

دهقان به سحرگاهان کز خانه بیاید
نه هیچ بیارامد و نه هیچ بپاید

نزدیک رز آید در رز را بگشاید
تا دختر رز را چه به کارست و چه شاید

یک دختر دوشیزه بدو رخ ننماید
الا همه آبستن و الا همه بیمار

دهقان چو درآید و فراوان نگردشان
تیغی بکشد تیز و گلو باز بردشان

وانگه به تبنگوی کش اندر سپردشان
ورزانکه نگنجند بدو درفشردشان

بر پشت نهدشان و سوی خانه بردشان
وز پشت فرو گیرد و برهم نهد انبار

آنگه به یکی چرخشت اندر فکندشان
بر پشت لگد بیست هزاران بزندشان

رگها ببردشان ستخوانها شکندشان
پشت و سر و پهلوی به هم درشکندشان

از بند شبانروزی بیرون نهلدشان
تا خون برود از تنشان پاک به یکبار

آنگاه بیارد رگشان و ستخوانشان
جایی فکند دور و نگردد نگرانشان

خونشان همه بردارد و بردارد جانشان
وندر فکند باز به زندان گرانشان

سه ماه شمرده نبرد نام و نشانشان
داند که بدان خون نبود مرد گرفتار

یک روز سبک خیزد شاد و خوش و خندان
پیش آید و بردارد مهر از در زندان

چون در نگرد باز به زندانی و زندان
صد شمع و چراغ اوفتدش بر لب و دندان

گل بیند چندان و سمن بیند چندان
چندانکه به گلزار ندیده است و سمن زار

طرف میبینه یه عده ای شیرازی نشستن هی میگن 13-15-19و...و میخندن میره جلو از یکیشون میپرسه اینا واسه چی میخندن؟

جواب میده که چون ما شیرازی ها حوصلمون نمیشه جک تعریف کنیم اونا رو شماره گذاری کردیم فقط شمارشو میگیم به جای اینکه تعریف کنیم.

بعد میگه شما هم حالا یه شماره بگو تا بخندن میگه 268 میبینه یکی از خنده به خودش میپیچه یکی با سر میره تو درو دیوار یکی داره ضعف میکنه یکی جفت پا میره تو پنجره میگه چرا این همه میخندن ؟میگه آخه تا حالا این جکو نشنیده بودن

فکر میکنم انگار کسی نیس منم و انتظار فرشته ی مرگ

نمیدانم.دیگران تنهایم گذاشته اند یامن مشتاق مرگ ک دیگران

را نمیبینم!!!!واقعا کدام

خدایا!امشب را یک فنجان قهوه ی تلخ میهمانم باش دیگر وقتش رسیده طعم دنیایت را خودت هم بچشی....!!!

ما رسم دوستی امان مثل نان نیست!که گرمش در سفره باشد و سردش سهم نمکی!چه گرمای حضورتان چه سرمای نبودنتان باشد همیشه به یادتان هستم.

بعضی ها مثل هندزفری ان

هارت و پورتشون واسه ماست

وگرنه جلو بقیه صدای " پشه " هم نمیدن

حجم خالی تو را حجم هیچکس پر نمی کندـ

باز هم بگو دوستان به جای ما